tayfun taşkın – t t

Hani çok üzgünüm dersin ya, kapatırsın bütün kapılarını dünyaya.
"Bırakın beni! Defolun başımdan!" diye haykırırsın herkese.
Bir anlamda kaçacak bir yer ararsın, yatarsın akşama katar yatağın içinde.
Uyuyamazsın ama düşünemezsin de, bulamazsın en uygun çözümü kendine.
Sonra bir an konuşacak birileri olsa dersin, hemen telefona koşarsın.
Ama az önce "Defolun!" dediğin insanlara gitmez parmakların.
Düşünürsün "Acaba kim benimle konuşur? Kim dinler beni?" diye.
Sonra MSN gelir aklına, tabi ya orda sesini duymuyorlar, konuşmak kolay.
Sonra ilk gördüğün kişiye "selam, nasılsın" dersin,
Karşıdan gelen cevap her zaman "iyiyim saol, ya sen?" dir.
O anda bütün içindekileri anlatmak için başlarsın ilk cümleye:
Ağırdan alarak "pek iyi değilim" dersin.
Sonra üzüntünü belli etmek için iki nokta parantez yazarak yollarsın.
Ama öyle karmaşıktır ki düşüncelerin kapalı parantez yerine açık paranteze basarsın.
Karşıdaki kişiye üzülen bir yüz yerine gülen bir yüz gitmiştir.
O anda karşıdan cevap gelir, gülen bir yüz ve
"hala nasıl mutlu bu kadar olabiliyorsun?" der ardından.
"bu gücü, bu enerjiyi nerden buluyorsun kötülüklere karşı durmak için?"
Bir an fark edersin yaptığını, "hay aksi, nasıl açıklayacağım gerisini, beni mutlu sanıyor"
İşte o an tarif edemediğin duygular belirmeye başlar içinde, gülümsersin farkında olmadan.
Anlayamadığın bir huzur ve güven duygusu kaplar kalbini.
Fark etmişsindir ki her şey parmaklarının ucunda.
Bir şeyin seni üzmesinin, senin ona verdiğin değerden geldiğini anlarsın,
Parmakların bile isyan etmiştir, bilinçaltına işlemiştir mutlu olma isteği.
Aklın kötüyüm demeye zorlasa da seni, bütün uzuvların iyiyim demektedir artık.
Ne paradır sana mutluluğu getiren, ne de kendin için aldığın güzel elbiselerdir.
Ne insanların güzel sözleridir, ne de onların seni sevmesidir önemli olan.
Sadece içinde hissedersin onu, sesinin rengi bile yeniden şekillenir onunla,
Yüzündeki gülümsemede biter her şey, sadece gözlerini kapa ve düşün…

TT, Yazı-Şiir, Yaşam Dersleri TT, Yaşam Dersleri