• TT, Yazı-Şiir 03.10.2009 1 Yorum

    Biliyorum hala kızgınsın bana
    Unutmamışsın, unutmayacaksın
    Renginden belliydi bakışlarının
    Cezan bitmedi diyordu ağzından çıkan her harf
    Umut da vardı ama, az da olsa titriyordu gözlerin

    Affeder misin beni, bilmiyorum
    Fazlasıyla pişman oldum artık
    Fark etmedin belki ama
    Elimi tuttuğunda bırakmak istemedim
    Tek istediğim, sadece bir şans daha

    Bağışlanamaz bir hataydı belki yaptığım
    En büyük ceza unuttuğunu hissettirmendi benim için
    Neden sevmiyorsun demeye yüzüm yok belki ama
    İzin de isteyemem senden, seni sevmek için

    - Şubat 2008

    1 kişi bunu beğendi.
    Bookmark and Share

    Etiketler: ,
    Yazar: Tayfun Taşkın @ 22:17

  • TT, Yazı-Şiir 21.12.2008 Yorum yok

    Acaba ben mi bulanık görüyorum gerçeği
    Yoksa gerçek mi sislerin altında
    Allah’ım nedir bu gözlerimin çektiği
    Yoksa, bu da mı yalan ve riya

    Neden gerçek bizden bu kadar uzakta
    Yoksa, o çok yakın da biz mi uzağız ona
    Neden uzaklaştı bizden, ona yaklaştıkça
    Yoksa biz mi uzaklaştık, yaklaşıyor sanıp da

    Bitmiyor bu kabus, belki de hiç bitmeyecek
    Sönmüş kıvılcımlar, kararmış bir gelecek
    Gün batsın diye mi bekliyor, batmadan mı gelecek
    Ne ateşler söndü, ne ateşler sönecek

    Tayfun Taşkın - Mayıs 2003

    Bookmark and Share

    Etiketler: ,
    Yazar: Tayfun Taşkın @ 15:10

  • Yazı-Şiir 11.11.2008 Yorum yok

    her şey yapılabilir

    bir beyaz kağıtla

    uçak örneğin uçurtma mesela

    altına konulabilir

    bir ayağı ötekinden kısa olduğu için

    sallanan bir masanın

    veya şiir yazılabilir

    süresi ötekilerden kısa

    bir ömür üzerine.
    Devamını oku…

    Bookmark and Share

    Etiketler: ,
    Yazar: Tayfun Taşkın @ 16:23

  • TT, Yazı-Şiir 15.10.2008 Yorum yok

    Ve bir gün ayrılmak istedi dünya güneşten,

    Yeni yerler keşfetmek, evrenin karanlıklarına ışık tutmak için.

    Diğer birkaçı da onu takip etti,

    Ayrıldılar sonunda.

    İlk zamanlar o kadar iyiydi ki her şey,

    Ne de parlaktı alevi.

    Kardeşleri bile hayran kalmıştı ona.

    Sevinçle ilerlemeye başladı uzaklara doğru…

    Aydınlattıkça aydınlanıyor,

    Aydınlandıkça aydınlatıyordu…

     

    Uzaklaştıkça yaşlanmaya başladı dünya.

    Zaman o kadar yavaş ve hızlı geçiyordu ki,

    Nasıl olduğunu anlamıyordu bile.

    Ama olsun, o çok büyük bir varlıktı,

    Herkes ona saygı duyuyor, onu seviyordu…

    Devamını oku…

    Bookmark and Share

    Etiketler: ,
    Yazar: Tayfun Taşkın @ 16:18